Daar is tie dan weer...
een welvertrouwde blog van the 4 of u-s, met liefde geschreven voor jullie, door mij (Rachel:)
 
Terwijl jullie ogen over de getypte letters glijden, is het wellicht leuk om te weten dat ik deze keer de blog eerst op ouderwetse manier op papier heb gezet.
Met een pen in mijn hand lijk ik wat meer rust en tijd te nemen, dan wanneer ik typ.
Na elke zin en punt...even ademen.
Kijken en voelen wat de volgende zin wordt die uit mijn arm, hand en vingers komt vloeien.
 

Dat ik dit mag doen vanaf deze mooie plek, 

 voelt op zichzelf al als een oase van rust....

Het lijkt wel of ik die rust en bezinning even nodig heb,
misschien omdat ik ouder word?
De ouderwetse manier van schrijven helpt me in elk geval mijn gedachten te ordenen en even alles op een rijtje neer te zetten van hetgeen de afgelopen anderhalve maand is gebeurd.
Dat is ook een van de redenen waarom ik ooit met dagboek schrijven ben begonnen.
De kracht van reflectie door middel van rust.
 
Ik nam tijdelijk even afscheid van jullie, na de laatste verhuisvideo, zodat we ons als gezin even konden contcentreren op het "landingsproces"  hier in Timber Lake.
Dit is de naam van de buurt waar ons grondstuk als een "hidden gem" ( een verborgen diamant) ligt verscholen.
 
Het is goed om jullie te laten weten dat we een goede zachte landing hebben meegemaakt en ons al snel verwelkomd voelden in deze rustige buurt.
We hebben ons als gezin aangespast aan het comfort en discomfort dat het wonen in de cottage met zich meebrengt en voelen ons vooral bevoorrecht dat we lekker dichtbij onze " klusplek" kunnen zijn.
"Als je me zoekt, ik ben even in het andere huis",
zijn woorden die de laatste tijd veel hebben klonken en voorlopig ook nog wel even zullen blijven klinken!
 
Terwijl Oliver de behoefte had om na de verhuizing direct aan de slag te gaan met het schilderen van wanden in het toekomstige woonhuis, had ik persoonlijk de behoefte om eerst een paar dagen te landen, te aarden op ons nieuwe adres.
Aankomen en uitrusten van de verhuizing was wat mijn binnenste me toeriep.
En luisteren naar mijn intuitie en gevoel laat me zelden in de steek, dus ik gaf hier ook graag gehoor aan.
Ik wilde elke ochtend de dag beginnen met rondlopen op de 10 acres aan land,
Met mijn voetstappen verbinding maken met het mooi onderhouden grondstuk.
 
De eerste dagen voelde het allemaal nog erg onwerkelijk.
Zo veel te zien, zo veel natuurschoon, stroken van bosachtig land waar de honden zich direct in thuisvoelden, een grote vijver,
veel...heel veel gras (om te maaien!).
Elke dag  zag of hoorde ik wel iets nieuws wat me eerder nog niet was opgevallen.
Een andere struik of plant, een ander dier te gast en veel natuurgeluiden om me heen. 
Wat heb ik in het begin veel rondgelopen.
Zo daalde beetje bij beetje het besef in dat DIT ons is gegeven en door ons bewoond en verzorgd mag worden.
Soms liep ik zelfs met bijna-tranen in mijn ogen en een hart dat opzwol van geluksgevoel.
Herken je dat,?
Dat je op een plek bent waar je zo intiem voelt met een serene energie, dat je niets, maar dan ook niets anders nodig hebt om gelukkig te zijn?
Voor mij persoonlijk is dat een staat van 'bliss', pure gelukzaligheid.
 
Na enige tijd sloten de kinderen en ik aan om Oli te helpen met het verven van onze toekomstige woonkamer.
Een kamer die een wel heel levendige rode muur had vergezeld door geel getinte wanden.
Wij waren het unaniem eens dat een warme witte tint het beter zou doen en meteen leek de kamer ook veel ruimer na onze gezamelijke actie.
Op deze manier samen als gezin bezig zijn voelde heel gezellig en droeg ook bij aan het verspreiden van onze eigen energie in een huis dat jaren door anderen is bewoond.
In de weer met rollen blauw afplak-tape, rollers, kwasten en verfblikken hadden we al gauw in de gaten dat ons nog veel werk te wachten staat.
Een project dat met liefde en zorgvuldige aandacht, tijd nodig heeft en niet met druk, stress of geweld snel af moet komen.
Mijn man sprak in deze context een paar wijze woorden in de ruimte door te zeggen dat we niet met een sprint bezig zijn, maar het als een marathon moeten beschouwen! (en op het gebied van  de energieverdeling van een Marathon is hij een kenner ;)

Het schilderen van onze toekomstige slaapkamer

Zo nu en dan moeten we onze kinderen aan deze metafoor helpen herinneren, wanneer zij de 'ongemakken' van de cottage ervaren in hun slaapbereik.
Zij delen een ruimte zonder tussenwand of deur, maar zijn met elkaar verbonden via een nauwere doorgang. 
Daarbij delen ze samen een badkamer die twee ingangen heeft en waarvan er 1 ingang NIET aflsuitbaar is.
Ze lossen dit samen goed op via zelfbedachte prive-regeltjes, echter geluidsoverlast kan nog wel eens een stoorzender zijn.
 
Inmiddels heeft Nelson ook ontdekt dat je aan die stoorzenders kunt ontsnappen door even heerlijk buiten te zitten op een bankje en gewoon een beetje om je heen te staren. De vijver is daarbij favoriet en met een door de vorige bewoners achtergelaten bootje, kan hij zelfs op het water van de rust genieten.
Hoewel de vijver nog dik bezaaid is met miniatuur klaverblad (word hier Duckweed genoemd), zien en horen we met regelmaat activiteit onder water.
Dit wekte de nieuwsgierigheid van de mannen in huis en korte tijd geleden werden er dan toch maar vishengels aangeschaft.
 
Een andere uitlaatklep om even afstand te doen van 'samen hokken',  is voor Nelson om door de buurt te wandelen met een van onze honden.
Hij laat zich ook graag met zijn mountainbike of dirtbike vervoeren naar zijn vriend Jacob. 
Kort na de aankomst hier heeft Nelson ook kennisgemaakt met de buurjongens.
Die kan hij kan bereiken door twee grote poorten te gaan, of over twee hekken te klimmen wat natuurlijk veel leuker en dynamischer is!.
Over en weer word er dan een potje basketbal gespeel en al gauw werd de gezamelijke hobby 'vissen' ontdekt.
Als ik uit het raam van de cottage kijk dan kan ik dan mooi aanschouwen hoe drie tieners vol verwachting aan de rand van de vijver staren vanuit hun vouwbare campingstoeltjes.
Nelson spreekt met regelmaat uit hoe dankbaar hij is dat hij nu eindelijk een paar fijne buurjongens heeft.
Hij zat hier van het begin af aan in een lekker vel.
 
Nele heeft ook op haar manier de nieuwe woonplek ingewijd.
Dat deed ze onder andere door al vrij snel vriendinnen uit te nodigen om het grondstuk en de huizen te showen en vervolgens uitgebreid bij te kletsen in de hangmat of op haar kamer.
In de geschilderde woonkamer  van het grote woonhuis, uiteraard nog kaal en ongemeubileerd, zette ze op een bewuste avond zelfs kaarsjes neer om haar boyfriend te verrassen met een alternatieve 'prom'.
Aangezien Trevor zijn afstudeerjaar onder bijzondere omstandigheden moest afronden vanwege het corona-virus, kon ook de jaarlijkse schoolprom niet doorgaan. Met wat muziek bij kaarslicht werd het daarom maar een besloten prive feestje voor deze tortelduifjes.
Daarnaast heeft ook Nele zo haar prive-momenten nodig en geniet van de natuur op gelijke wijze als Nelson dat doet.
 
Wat mij nog het meest heeft geholpen om echt te aarden hier, is met de aarde zelf bezig zijn.
Parallel met het schilderwerk binnen, ben ik begonnen aan tuinwerk.
Er lag zo ontzettend veel verzameld blad overal, waar zelfs een bladblazer geen raad mee zou weten!
(ik waagde me zelfs op het dak om blad weg te harken!)
Met de kruiwagen, hark en hooivork werd steeds meer zichtbaar van de voortuin in zijn originele staat van zijn.
Ik zag en rook de aarde die tevoorschijn kwam en waar ik met mijn handen in kon wroeten .
Er ontstond ruimte om nieuwe planten of bloemen te kunnen planten.
Ja, het voelde goed om daarmee het grondstuk ook een beetje meer eigen te kunnen maken.
 
Alsof het zo moest zijn, ontdekte ik tijdens de boodschappenronde bij Aldi een grote zak met strooizaadjes in het tijdelijke assortiment.
Perfect voor de plek waar ik een overschot aan varens had weggehaald.
Daarnaast verrasste mijn man me met 6 fruitboompjes die inmiddels een plekje voor de cottage hebben gekregen en gretig de zomerse regenbuien tot zich nemen. Ze zijn goed geaard!
Al deze dingen drukken al een meer persoonlijke stempel op het grondstuk en daar genieten we van.
 
Volgens onze lieve vrienden, die nu nog maar op  korte loopafstand van ons vandaan wonen, ontbrak er echter nog iets wezenlijks om ons op goede, krachtige wijze te settelen.
Ze boden aan om op een bijzonder moment langs te komen met een maaltijd en samen te bidden om  bescherming te vragen voor ons leven hier.
We hebben dit ritueel uiteindelijk samen gevierd op 4 juli, de verjaardag van Amerika.
Het land wat ons warm heeft verwelkomd na onze emigratie.
 
Met een kampvuur op de achtergrond, waar we de oude planken en afgedankte keukenkastjes uit de jaren 80 in lieten verdwijnen, hebben we voor het eerst met een groter gezelschap de overdekte porch ingewijd. Amerikaans gebarbequed voor de vleesliefhebbers en geproost op het leven hier.
 

 

 

 
 Het voelde fijn om weer even achter de computer te kruipen voor jullie, 
nadat ik de afgelopen weken vooral computerwerk had verricht voor het lanceren van mijn website. 
 
Tja, er gebeurt veel ...voor en achter de schermen.
En een ding weet ik wel, het is allemaal half zo leuk zonder jullie geweldige steun, reacties en medeleven!
 
" Health is the greatest gift, contentment the greatest wealth, faithfulness the best relationship" -Buddha-
klik op de Boeddha om het fotoalbum te bekijken ;)
 
 
p.s in de volgende blog beloof ik jullie wat foto's en tekst omtrent de ontwikkelingen van het renovatiewerk in het woonhuis
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Schrijf reactie (8 Reacties)

Pagina 1 van 37

VorigeblogsOnze vorige blog berichten zijn terug te lezen via het menu-item "Vorige blogs" boven de menubalk

blijfopdehoogte

Meld je aan en je wordt op de hoogte gesteld van onze nieuwe berichten
Vul a.u.b. uw naam in
Vul a.u.b uw mailadres in